De crapuul maatschappij

 

 

 

Deze kroniek is geen roep om applaus of debat, maar een spiegel voorgehouden aan een ontsporende samenleving. Vanuit Redantes Hof in Denderhoutem blijven deze observaties staan als een harde getuigenis van een tijdperk dat haar morele kompas dreigt te verliezen.

 

Wanneer is het begonnen? In 1952 mijn geboorte, of in 1958 de Expo of de gouden jaren 60. Mijn eerste herinneringen waarin ik dit vreemde rare gevoel had, ik moet 15-16-17 zijn geweest en om de tijd van de vakanties 'nuttig' door te brengen, werd ik aan het verven gezet waarbij ik de indruk kreeg dat het steeds zomer was en ik steeds dezelfde ramen in dezelfde plaats of kamer schilderde. Het was toen nog de beste kamer, ja zo werd het kamertje genoemd, dat tot niets diende, dan om even naar straat en de buurmeisjes te kijken. Aangezien ik met bijna niemand omging, en de wereld buiten niet kende, wist ik ook niet dat er wel al crapuul was, ver weg, in steden waar hoeren hun lichaam aanprezen om meestal alleen maar je pik te laten spuiten, of je hielpen te masturberen. Niet dat die hoeren crapuul waren, of toch de meesten niet. Ik wist zelfs niet dat ze bestonden toen ik hele dagen verfde, en naar een radiozender op zee luisterde.

De geur van de verf en de kiel of de oude broek die ik droeg met verfplekken die ruik is soms nog, niet in mijn appartement in Aalst omdat daar in geen tien jaar is geverfd, maar als ik toevallig een winkel als bakkerij Verleysen of bij Steleman om De Witte Lietaer handdoeken ga, de gewone en de grotere badhanddoeken dan vangt mijn neus die geur op. Ergens werd een kleine balk of een herstelling herverfd, de naam schilderen hou ik voor het artistieke schilderen.

Het kamertje werd pas later gebruikt, het 'schoonste kamertje' werd een keukentje, te klein maar het was doenbaar. De op maat gemaakte keuken was eik met een soort vernis op, de kleur was die van de doodskisten die ik later voor Pa, André en Ma koos. Ik kreeg een afschuw van de kleur. En toen er een einde kwam aan de bezoeken omdat er niemand meer over was, voelde ik me tot vandaag de zondagnamiddag slecht, soms zelfs angstig, of voelde ik een leegte, soms dacht ik dat het kwam omdat het regende, maar het was nog erger als de zon scheen en ik ons zag zitten aan de achterdeur, op de Hof in simpele rieten zeteltjes, hoe mis ik ze, die zeteltjes en terras dat ineengestoken was met afval van een afbraak, van een oude vleugel van het Hof, alles werd herbruikt, en nonkel Chalen's vazen met schelpen op van een strand. Waar kwamen die schelpen vandaan? Ach er zal eens iemand naar zee zijn geweest, een daguitstap al noemde dat toen nog niet zo. André haalde na de taart en koffie, een volle kan.. later een fles limonade. Het was maandenlang of zelfs jaren dezelfde soort limonade, van een plaatselijke brouwer of zo, waarschijnlijk Kruger, Roelandt, de vader van de zanger-juwelier. Elke week werd er naar mijn job gevraagd, hoe het er aan toe ging, of ik moeilijke belasting zaken had, gerechtsdossiers of anders ging het over de treinen, en de stakingen die er toen ook al waren, of over de politiek van Tindemans de man van 1 miljoen stemmen, Martens en zijn tien regeringen in crisistijd en vandaag is het nog crisis, nog grotere crisis volgens gazetten, NBB, vakbonden en gepeupel op sociale media. Soms over de plaatselijke CVP en jong-CVP, Willy Rok bij wie we vergaderden, schoonbroer Paul en de Stercken, Roger.. die meestal in de Zaal zat op de Kat. Bij Lena denk ik was haar naam. De politiek werd daar besproken en er werd geplaagd en gelachen. Ik was jong en ik had wel ambitie, en dat alles voel ik nu ver van daar, maar het is alsof ik nog op terras zit op het hof en een glas limonade drink en de duiven hoor en het geblaf van de 2 Mechelse herders die onze Pa hield om het hof en iedereen te bewaken. Vreemd, ik heb er nooit een achterpoort geweten, of toch toen ik nog kleine jongen was, ze viel in elkaar, elk jaar een stukje hout af bij een storm of zo. En wellicht moest ze eruit toen de grote camions kwamen om eieren van vijfduizend kippen. Toch lag het er allemaal proper bij, al was de bevloering als je het zo mag noemen een soort bricabrac van oude tegels, arduinsteen, kassei en gegoten beton en zelfs bakstenen, tenslotte was alles beter dan op aarde en modder te moeten stappen en het voelde best gewoon en gemoedelijk en vooral wij waren het gewoon, het voelde veilig en van ons. Soms mocht de tv aan voor een koers die onze Pa volgde meestal om het landschap te zien. De Ronde van Vlaanderen was hevig, vooral toen ze Denderwindeke bereikten aan nonkel Urbain, of toch daar ergens aan hun boerderij. De namen voelden vertrouwd en in Meerbeke was de aankomst. Er reed een Redant van Denderhoutem of afkomstig van, mee, nooit geweten of het familie was. Pa commentaarde toen wat maar het interesseerde me niet, en Merckx of zo won toch. Ik kende een paar namen, De Vlaeminck of zo. En die leeft nog, er zijn zelfs soaps van, ergens een kasteel in Frankrijk dat ze opknappen, ach geef het volk soaps en ook Netflix. En dan is het drie uur dertig in de namiddag, en mijn ogen worden moe, en mijn bril van Hans Anders, een mens gaat voor 3 voor 1, al ben je natuurlijk bedrogen waar je bij staat. De monturen zelfs van Tommy of CK trekken op geen kloten. Was er op Denderhoutem wel een optieker, ik herinner me Van Pottelbergh im den draai in Haaltert, Lieve gaat er nu nog bij de zoon maar de vader helpt nog als goeie commercant en werker. Die winkeltjes hebben het moeilijk, met al die ketens van 1+1, of drie voor één. Het baantje ernaast liep naar het Herenthout, waar Herman's schoonvader den beenhouwer grote stukken land had liggen, was een grote verkaveling. Zijn broer of schoonbroer was toen burgemeester op Haaltert, in die moderne villa, een blok eigenlijk in de toen nog rustige Diepenweg. Ik had met de Leenheer niet veel contact, ben er eens binnengewipt na een verkiezing, zal wel met Herman of Deniesken zijn geweest, twee vriendelijke echte vrienden, alhoewel ze rijk waren, bedrijf en Herman revisor bij NMBS en andere, eenvoudige mensen, slim, hard werkend en nuchter. We zijn dikwijls in hun villa geweest, ik herinner me de vijver en het brugje erover, idyllisch leek het Rialto brugje wel. Het huis was groot, te groot gaf Denisken later toe.Zo gaat het in een mensenleven, te grote livings en later als de kinderen het huis uit zijn ga je je in een hoekje installeren dat amper een vierde van je living is. En koop nooit iets om samen met je kleinkinderen naar toe te gaan, het gebeurt hoogstens drie keer per jaar. Zo heb ik in Oostende een appartement met drie slaapkamers gekocht vlak aan de Oude Post, een soort café voor bakfietsen en roze socialisten. De eerste keer dat Lieve en ik er binnengingen zat Crombeken er, hij was toen nog mislukte voorzitter van S.pa of van nu Vooruit of Achteruit, de John maakte ooit nog copies voor mij en Dirk in het Parlement. Hij zat op hun studiedienst wat een boeltje was, en zeker inzake fiscaliteit stonden ze nergens, gelukkig hadden ze de studiedienst van zusterpartij PS, Elio was er nog, een beminnelijk man, altijd beleefd en hoffelijk en zijn best doen om Nederlands te praten, terwijl ik onverstoorbaar doorging in het Frans, ik wou de taal blijven beheersen, une chute vertiginée, was voor mij geen raadsel. En dan wordt het vijf uur en werd er een pistolet of sandwich gegeten aangevuld met brood, en rozijnenbrood en melkbrood. Toespijs, salami, hesp, paardevlees en later americain. Naarmate André zijn depressie verergerde werd ook de sfeer gelatener en de gesprekken moeilijker. Sommige dingen zie je pas na jaren, een boom die scheefgroeit in het begin merk je niets en opeens zie je het duidelijk, zoals je opeens op wandel aan de Zwarte Man een oude jeugdvriend weerziet Jan en Maria, wij of zij gingen of kwamen uit het Filet Puurken, en we zijn dan iets gaan drinken in cafe Safir bij Mia, Mia was er niet meer, ik kende de garçon van ziens. Jan en Maria waarmee we nog enkele jaren bij een boer in het Zwarte Woud zijn geweest. Toen ik daar aan dacht ik opeens dat dit als eeuwen geleden was, alsof ik vier generaties had geleefd, ik diegene was die mijn achter-achter-achterkleinkinderen zou gekend hebben, of zeker mijn vader, grootvader Joseph of Hector of overgrootvader Frans of Jean-Baptiste uit Haaltert of Nederhasselt en hun vader had gekend. Ik wilde al lang een boek schrijven over mijn leven en dat van die andere Hervé, en de derde Hervé, en de student en hoe het misgelopen was in Siegen, in het leger en neen ik zat niet bij de Karpaten of de grote kazerne, ik lag beneden bij de logistiek, op de administratie met twee Duitse vrouwen Hannelore en Angela, ze waren met een militair uit België gehuwd, aangename vrouwen, grundlichkeit, twee keer zo oud als ik. En hoe we 'de draad deden' en zonder dat iemand het merkte in een paar Duitse cafés gingen drinken. Toen Kenis erbij kwam, op de administratie, een zachte maar knotsgekke gast die naar later bleek homo was ging ik soms met hem weg langs het Bahnhof, we gingen ook naar dezelfde dokter om slaapmedicatie, maar hoe onervaren was ik zelfs niet op te merken dat hij op jongens viel, pas toen hij zei dat Tersago, een slanke lange jongen uit het Antwerpse die Spaans of Italiaans bloed had, pas toen hij dit enkele keren vermeldde begon ik het te denken, maar Kenis liet me gerust dus wat maakte het ook uit. Was het omdat hij de soldij uitbetaalde, die in mijn jaar ineens van 30 frank naar 100 frank ging, wat zelfs de grootste bierdrinkers niet op kregen aan 5 frank voor een pint in de kantine, Belgisch bier maar vraag me niet meer naar het merk of zo.. Of was het toen ik nog voor mijn legerdienst 5 maanden bij een effektenhandelaar beursagent in de statige, toen toch nog, Koninklijke Straat in Brussel gevestigd was, Duvivier en de Gaver, mijn Frans ging erop vooruit, want Nederlands praten bestond niet daar, waar ik eigenlijk voorstander van was, aangezien grootvader de 'Libre Belgique' las, en zijn vader in de Aalsterse ´Cercle Catholique' vergaderde, ben ik nu nog steeds van mening dat in Belgie overal de beide landstalen zouden moeten kunnen gesproken worden. Ik begrijp nog niet waarom ik een tijd gecharmeerd geweest ben door de Volksunie en Hugo Schiltz en later N.VA en BDW. Maar dat was meer uit sociaal- economisch standpunt, en De Wever is wel de meest geschikte premier om dit hopeloze land, die kromme door schulden overlaste boom weer recht te trekken, de cadeautjes van Vivaldi en vroegere regeringen moeten er uit. Vijfhonderd vijftig duizend langdurig zieken, waarvan zeker 150.000 'schijnzieken', twee miljoen verhoogde tegemoetkomers die voor één euro bij de huisarts langskomen, doppers konden tot begin dit jaar 40 jaar werkloosheidsuitkering trekken, en daarmee nog pensioenrechten opbouwen, om slechts enkele aberraties op te sommen. In deze profiteursgroepen vindt je het meeste crapuul, al zijn er een pak influencers bij, van kleine komaf en de BV's. Ik hen een abonnement op HLN, omdat ze in het 'Bergenhof' zeggen, Wim uit Lede, dat daar alles instaat, en je geen Standaard of een Duitse gazet nodig hebt, die Duitse gazet noemde hij alsof het een curiosum was omdat Wilfried die soms af en toe eens koopt, god mag weten waarom, ik denk dat het de 'Frankfurter' is. Duits heb ik nooit meer gelezen of gesproken na Siegen. En het rommelt er ook, extreem-rechts komt er aan 20-25%, of meer, de economie ligt op zijn gat, verouderd. Duitsers zijn te traag behalve onder Hitler die de verkiezingen won met 90%, omdat hij een oorlogseconomie opbouwde en het Duitse volk hoop gaf, en een deel hypocrieten democraten in zijn duivelsval lokte. De fabrikanten keken naar geld, winst, zoals altijd natuurlijk. Ze hebben er wat mee voorgehad, de Nazi's en hun massamoorden. Let altijd op met volk dat tussen bergen leeft. Vorig jaar kocht ik aandelen Rheinmetal, een oud defensiebedrijf ook opgenomen in de Vanneck ETF, aan 800€, hij stijgt tot 1850€... en vandaag staat hij weer op 1.000€, koop nooit iets Duits, ze houden teveel vast aan traditie.  50 jaar geleden ja, maar koop nu maar Apple, Amazon, Alphabet en Microsoft.. Maar later meer over vandaag, mijn andere werelden waren mijn job ´fiscaliteit', die overloopt enkele periodes, Scheldewindeke en Tienen ontwenningsklinieken met Danny en het drugshoertje en de zoon van de Secretaris-generaal van de Vlaamse administratie, en Tony de 19-jarige moordenaar van een barones, de braafste jongen op de afdeling.Hij had het voorkomen niet en was niet slim of geschoold, maar hij was een vriend die je kon vertrouwen, absoluut geen crapuul. En dan de periode Marokko, die van Agadir over Casablanca naar Rabat ging, zonder de hoerenstad Marrakech te vergeten. De Koning had in elke grote stad een paleis. En dan de periode van Tunis en Sousse, El Ksar en de warenhuizen met alcohol, en de cafeetjes vol met sjacheraars  gouden en zilveren armbanden, zogezegd en het leder, en hun lichaam, want dat verkochten ze nog het liefst. Ik betaalde nooit geld, dat is pas hoerachtig, ik kocht hen een Tommy jeans, of 3 CK-slips of trunks, of een Lacoste polo, een echte. En dan de periode van Omar in Oran, Wachrane, de Spaans aandoende stad in Algerije. Tien keer ben ik er geweest, tien keer 3 pasfoto's telkens voir een visa in het Consulaat aan de Porte de Namur. En het vriendelijke secretaresje, wat mollig met een dikke bril op die me na drie keer al vroeg wat mij in Algerije interesseerde. Ik zei ´la beauté de l'Algerie ´ , maar Omar en zijn zus Aicha wisten beter. We sliepen in een kleinhotelletje 'Vizier' van een vriend van een cousin. Drie kamertjes, twee smalle bedjes die je ´s avonds bij een schoof, lust en liefde hou je niet tegen. En dan de periode van Miguela, de Mexicaanse schone die op een soort Erasmus kwam in Spanje, Elche. Ik woonde toen vijf maanden per jaar in Alicante of er vlak onder, Santa Pola